“Bij de SDU is geen dag hetzelfde”

Wilhelmien Kool is assistent praktijkmanager bij de SDU wat inhoudt dat ze een hele grote diversiteit aan taken heeft en de praktijkmanager ondersteunt bij de werkzaamheden om de kliniek in goede banen te leiden. Naast haar kantoorwerkzaamheden werkt ze ook als anesthesist en zorgt ze voor de operatiepatiënten.

Maandag – Zodra ik op de kliniek aankom pak ik een kop koffie en start ik de week met de bestellingen voor medicatie, medische gebruiksmiddelen, implantaten enzovoorts . Ik ben ervoor verantwoordelijk dat we nooit iets tekort komen in de kliniek en maak zodoende drie keer in de week een ronde langs alle voorraden. Wij werken met minimaal twintig verschillende leveranciers dus dit is altijd een hele klus!

Verlamde teckel

Op maandag en woensdag werk ik in de anesthesie dus na de bestellingen kleed ik mij snel om en ga aan de slag met mijn eerste patiënt. Er is een teckel binnengekomen met een verlamming aan de achterzijde. We maken haar narcose klaar en leiden haar in zodat we een CT-scan kunnen maken. Hiervoor moet de patiënt volledig stilliggen, vandaar dat we de patiënten in slaap brengen. Op de CT-scan is al snel een flinke hernia zichtbaar en na spoedbeoordeling van onze radioloog Susanne Boroffka en in overleg met de eigenaar gaan we haar verder voorbereiden op de operatie die Rick Beishuizen, Europees Specialist Chirurgie in opleiding uitvoert. De operatie en narcose verlopen prima en ik blijf bij haar in de opname zitten tot ze rustig wakker wordt.
Na de middagpauze heb ik een ouder hondje met chronische oorproblemen die bij Europees specialist KNO- weke delen chirurgie, Gert ter Haar voor onderzoek komt. Ook van deze patiënt maken we onder narcose eerst een CT-scan en daarna gaan we endoscopisch kijken wat er in het oor aan de hand is. Met behulp van de CT-scan is het stellen van een diagnose en daarmee ook het instellen van een behandeling veel beter en effectiever. De trommelvliezen van dit oudje zijn gelukkig intact maar beide oren zijn enorm ontstoken. De patiënt zal naar huis gaan met een oorzalf kuur waarmee de klachten hopelijk snel voorbij zullen zijn.

Dinsdag – ik rijd ’s ochtends eerst langs de apotheek om medicatie op te halen voor de kliniek en ga gelijk even naar de supermarkt om wat fruit voor mijn collega’s te halen.  Zodra ik bij de kliniek aankom word ik gevraagd door Europees specialist interne geneeskunde, Ronald van Noort om te helpen met een angstig katje. Ik ben een van de “kattenfluisteraars” in de kliniek en word regelmatig gevraagd om bij katjes te komen helpen. Dit poesje vindt het bezoekje erg spannend en de arts wil graag bloed afnemen. Met een beetje liefde en geduld gaat het gelukkig prima en hebben we al snel wat bloed om op te sturen naar het laboratorium.

Ik duik daarna mijn kantoor in en start met het beantwoorden van een grote hoeveelheid e-mails. Aanvragen voor stages, mails van leveranciers, offertes, reclame enzovoorts. Ondertussen zet ik mijn zoektocht naar enkele veel gebruikte producten, die vanwege corona niet leverbaar zijn voort.  Om toch aan deze producten te komen, moet ik creatief zijn. Gelukkig lukt het me tot nu toe nog altijd deze producten te bemachtigen en kunnen we alle behandelingen blijven uitvoeren.

Woensdag – vandaag begin ik weer met de bestellingen en ga gelijk daarna aan de slag met de eerstvolgende anesthesie patiënt. Er is een oudere kat voor een second opinion gebracht, die verdacht wordt van een tumor in de neus. Vanwege de hoge leeftijd heeft Europees Specialist anesthesiologie en pijnbestrijding Joost Uilenreef een aangepast anesthesieprotocol gemaakt. De kat gaat eerst voor een CT-scan van de kop en we nemen ook de longen hierin mee zodat de radioloog (Susanne Boroffka, Europees specialist diagnostische beeldvorming) bij beoordelen van de CT-scan kan zien of er inderdaad sprake is van een tumor en van uitzaaiingen. Na de CT-scan neemt Gert ter Haar nog een kijkje in de neus zelf en neemt een biopt van afwijkend weefsel om op te sturen naar uit lab. Ik maak het oudje weer wakker en leg haar op een warmtematje en gewikkeld in een zacht fleecekleedje  in een hokje tot de eigenaar haar weer mee kan nemen . Gelukkig blijkt er later geen sprake van een tumor te zijn, alleen een hele forse ontsteking en daardoor afwijkend weefsel.

— Klik hier om verder te lezen op de volgende pagina–